گريزو درد

رفتم مراببخش ومگو اووفا نداشت راهي بجز گريز برايم نمانده بود دين عشق آتشين پراز درد بي اميد دروادي گناه وجنونم كشانده بود رفتم كه داغ بوسه پرحسرت ترا بااشك هاي ديده زلب شستشو دهم رفتم كه ناتمام بمانم دراين سرود رفتم كه نانگفته بخود آبرو دهم رفتم مگو،مگو،كه چرارفت،تنگ بود عشق من ونيازتووسوزوسازما ازپرده خموشي وظلمت ،چونور صبح بيرون فتاده بود به يكباره رازما رفتم،كه گم شوم چويكي قطره اشك گرم درلابلاي دامن شبرنگ زندگي رفتم ،كه درسياهي يك گور بي نشان فارغ شوم زكشمكش وجنگ زندگي من ازدوچشم روشن وگريان گريختم ازخنده هاي وحشي طوفان گريختم اي سينه درحرارت سوزان خود بسوز ديگر سراغ شعله آتش زمين مگير ميخواستم كه شعله شوم سركش كنم مرغي شدم به كنج قفس بسته واسير روحي مشوشم كه شبي بي خبرزخويش